Peygamberimiz (s.a.a) bir grup sahabeyle yolculuğa çıkmıştı. Yolun yarısında, bir koyun kesip ondan yemek yapmalarını emretti. Sahabeden biri: “Ben, koyun kesme işini üstleniyorum” dedi. Diğer biri ise: “Onun postunu soymayı da ben üstleniyorum” dedi. Üçüncü bir şahıs da: “Onu parçalayıp doğramayı da ben üstleniyorum” dedi. Dördüncü şahıs da: “Onu pişirmeyi de ben üstleniyorum” dedi. Resulullah’da (s.a.a) “Ben de size odun toplayayım” diye buyurdu.

Ashap: “Ya Resulellah! Sen zahmet çekme biz bu işi yaparız” dediler. Resulullah (s.a.a) şöyle buyurdu:

“Sizin bu işi yapacağınızı biliyorum ama Yüce Allah, arkadaşlarıyla yolculuk yapıp da kendisi için bir ayrıcalık tasarlayan kimseyi sevmez.”

Daha sonra kalkıp odun toplamaya başladı. Evet, güzel ahlak işte budur.

Bir yerde ortaklaşa yaşadığımız bir ortamda birlikte bulunuyorsak her işte birbirimize destek olmalıyız. Benim bulunduğum askerlik ortamında ben çalışırken bazı tertip arkadaşlarım binanın içerisinde oturup bilgisayarda müzik dinlemeyi tercih ediyorlar. Bu benim değil onların insanlara ve arkadaşlarına verdiği değerin bir göstergesi. Ben onlar gibi olmaktansa kendi işlerinde zorlanan hatta zorlanmayan asker arkadaşlarıma yardım etmeyi tercih ediyorum. Tıpkı peygamber efendimizin yukarıda yaptığı gibi...

Bence herkez O'nu örnek almalı.

Adam sersemlemiş, dağılmış bir haldedir.

Çünkü uzun zamandır aynı evi ve kalbini paylaştığı kadın ondan ayrılacağını söylemiştir.

Kadının sözleri alabildiğine soğuk ve açıktır: “Sen şimdi işe git, ben de eşyalarımı toplayayım.”

Hiç hesapta yoktur bu ayrılık.

İlk anda ne diyeceğini bilemez genç adam. İşine gider ama rahat edemez. Eve döner.

Bir köşeye saklanıp eşyalarını toplayan sevgilisini izler bir süre.

Sonra dayanamayıp ortaya çıkar ve sorar: “Ne yaptım sana? Kötü bir insan mıyım? Çekilmez biri miyim? Seni aldattım mı hiç? Canını yaktım mı? Hayır.”

Bu soruların hepsinin yanıtlarının “Hayır!” olduğunu bilir.

Asıl soru kadının kederli gözlerine bakarken gelir: “Seni mutsuz mu ettim?”

İşte o anda kadın sevdiği adamın gözlerinin içine bakar ve dudakları titreyerek şöyle bağırır: “Hayır!.. Ama sen biraz olsun mutlu olabilirdin!”

Nick Hornby’nin çok tutulmuş romanı “High Fidelity”den uyarlanan filmin bir sahnesiydi bu.

İzleyeli 6 yıl oldu; yine de filmdeki ayrılık anını perçinleyen o söz ara ara kulaklarımda çınlar.

Çünkü o söz özellikle günümüz ilişkilerinin en hassas noktasına temas eder ve acıtır.

Nasıl mı?

Anlatayım.

Bir kere her ciddi beraberlik daha başta mutsuzlukları göze alır.

Hatta ilişkinin içinde aşk veya aşka benzer bir tutku varsa “acı ve mutsuzluk Allah’ın emri” diye düşünenler çoğunluktadır.

Peki ya mutluluk?

Bir ilişkinin mutsuzlukları olabilir, tamam da mutlulukları hiç mi olmaz; asıl belirleyici olan mutluluk değil midir?

Taraflardan biri sürekli depresif, hep ekşi, hep hafifçe mutsuz kıvamdaysa karşısındaki yorulmaz mı?

Canim Anam
Sensiz gecmiyor bu günler
Canim Anam
Sensiz bu dünya bana haram
Canim Anam
Sensiz karardi bu dünyam

hep derdim kendi kendime anam olmasada özgür olsam. hep derdim kendi kendime anam olmasa ne güzel olurdu dünyam.

Meger insan birseyin degerini kaybedince anliyormus. nerdesin annem nerdesin? Beni birakip gittin kara topraklara. sensiz ne yaparim bunu düsünmeden gittin uzaklara.

Allahim neydi benim günahim annemi aldin benden. nerdesin annem nerdesin? sen gittin ben bittim annem.

Ariyorum artik o sözlerini ariyorum.bana ah güzel kizim deyisin. bitanecik kizim deyisin. hatirladikca ariyorum bu sözleri.o zamanlar umurumda degildi bu laflar.oysaki iki kelimede olsa ne kadar degerli olabiliyormus.nerdesin annem nerdesin?sen gittin gideli birseyler eksik.

Bana bu dünyada cektiren sensizlik. acilarim giderek büyüyor annem. gökyüzüne bakiyorum ama seni göremiyorum. her gece kahroluyorum, agliyorum.

Nerdesin annem nerdesin? sen bana hep sorardin.ben olmasam ne yapardin kizim derdin. ben ise hep tamam tamam deyip gecerdim. cok pismanim anne cok.

Cevabimi gec olsada simdi vermek istiyorum. sen olmasan iste görüyorsun anne. caresizim her gece agliyorum. paramparcayim kahroluyorum. kendimi unutuyorum kendime gelemiyorum. caresi yok yok artik caresi yok.

Nerdesin annem nerdesin? artik dayanamiyorum.seni seviyorum seni özlüyorum. disari cikamiyorum. camdan bakip ana kiz omuz omuza gezerken bakiyorum. agliyorum agliyorum. nerdesin annem nerdesin?

Canim Anam
Sensiz gecmiyor bu günler
Canim Anam
Sensiz bu dünya bana haram
Canim Anam
Sensiz karardi bu dünyam

ben birtek sana olan askima tapmistim. seni ne kadar üzdüysem affet annem nolursun affet. sensiz gecmiyor bu günler. odama hapsediyorum kendimi. kimseyi görmek istemiyorum. sadece seni istiyorum anne seni istiyorum.

Nerdesin annem nerdesin? bedenim boynu bükük gül gibi oldu. gelen gecen vurdu gitti. alay ediyorlar benimle. anneni istemiyordun ya simdi yok annen diyorlar. sen yasiyorsun diyorlar. bu sözler beni kahrediyor. benmi yasiyorum? ben yasayamiyorum anasiz. kötü günlerimde yanimda olacak derdimi paylasacak beraber aglayip beraber gülecek bir anam yok artik. bu aciyi benden baska kimse bilemez hic kimse.

Nerdesin annem nerdesin ?eski günlerde ben yasayamadim bunlari .senin degerini anlayamadim. annecigim seni bile bile cok kirdim. ne yaptiysam bagisla benim canim anam. sensiz ne yaparim bu zalim dünyada? utaniyorum sana cektirdiklerimden. usaniyorum her gün seni beklemekten. yatagimda kan agliyorum.

Nerdesin annem nerdesin? ömrümde sana bir gül bile vermedim. veremedim.affet nolur. simdi sana bir degil bin gül bile versem azdir. tüm dünya nimetlerini önüne sersem hic bisey. gökyüzündeki yildizlari toplasam degersiz.ne yapsam azdir. ömrümde sana bir kere annecigim demedim. diyemedim. affet nolur. simdi sana sadece annecigim degil canim anacigim desem azdir. canim cigerim anacigim desem hic bisey. anam benim dünyam. iste sen buna laiksin annem. ama nerdesin annem nerdesin?

Canim Anam
Sensiz gecmiyor bu günler
Canim Anam
Sensiz bu dünya bana haram
Canim Anam
Sensiz karardi bu dünyam

kefenimi hazirlayin. yalan dünyayi birakip senin yanina geliyorum anne. bu özleme bu hasrete dayanamiyorum.sonunda sana geliyorum. kendimi affettirmeye geliyorum. sana kavusmaya geliyorum. bekle beni anam bekle.seni cok seviyorum güzel canim anam!!!

Malik bin Sa'saa r.a anlatıyor:
Resulullah (s.a.v) şöyle buyurdular:

Ben Kâbe-i Muazama'da iki kişinin arasında uyku ile uyanıklık arasında yatmakta iken, içi îman ve hikmetle dolu, altından bir leğen getirdiler. Boğazımdan karnıma kadar göğsümü yardılar. Zemzem suyu ile yıkayıp, îman ve hikmetle doldurdular. Katırdan küçük merkepten ise büyük, burak denilen bir hayvan getirdiler. Cibril Aleyhisselâm ile beraber gittik.

Birinci kat semâya gelince:

-Kim o? denildi,
Cibril a.s.:
-Cebrâil, diye cevap verdi.
-Yanındaki kim? denildi.
Cebrâil de:
-Muhammed, dedi.
-Ona, buraya gelme daveti gönderildi mi? denildi.
Cebrâil:
-Evet, dedi.
-Hoş geldi, O ne güzel bir misafirdir, denildi.

Bunu takiben Adem aleyhisselâma geldim, selâm verdim,
-Hoş geldin, salih peygamber salih oğul! dedi.
Ben:
-Bu kim ey Cibril? diye sordum.
O da:
-Bu, Adem aleyhisselâmdır. Sağında ve solunda gördüğün bu kalabalıklar evlâdlarının ruhlarıdır. Sağındakiler cennetlik, solundakiler ise cehennemliklerdir. Bunun için sağına baktığı zaman gülüyor, soluna baktığı zaman ağlıyor, dedi.

Sonra ikinci semaya geldik.

-Kim o? denildi.
Cebrâil:
-Ben Cebrail, dedi.
-Yanındaki kim? denildi.
Cebrail:
-Muhammed, dedi.
-Ona, buraya gelme daveti gönderildi mi? denildi.
Cebrail:
-Evet, dedi.
-Hoş geldi, ne güzel bir misafir geldi! denildi.

Bunu takiben Isa ile Yahya Peygamberlere rastladım. Her ikisi de:
-Hoşgeldin kardeşimiz hoşgeldin ey peygamber! dediler.

Sonra, üçüncü kat semaya geldik.

-Kim o? denildi.
-Cebrail, diye cevap verildi.
-Yanındaki kim? diye soruldu.
-Muhammed, diye cevap verildi.
-Ona buraya gelme daveti gönderildi mi? diye soruldu.
Cebrail:
-Evet, dedi.
-Hoş geldi, ne güzel bir misafir geldi, denildi.

Bunu müteakip Yusuf aleyhisselâm'a rastladım. Selâm verdim;
-Hoş geldin kardeş ve Peygamber, dedi.

Sonra dördüncü semaya geldik.

-Kim o? denildi.
-Cebrail, diye cevap verildi.
-Yanındaki kim? diye soruldu.
-Muhammed, diye cevap verildi.
-Ona, buraya gelme daveti gönderildi mi? diye soruldu.
-Evet, diye cevap verildi.
-Hoş geldin, ne güzel misafir geldi! denildi.

Bunun takiben îdris aleyhisselâma rastladım. Selâm verdim.
-Hoş geldin, kardeş ve Peygamber, dedi.

Sonra beşinci kat semaya geldik.

-Kim o? denildi.
-Cebrail, diye cevap verildi.
-Yanındaki kim? diye soruldu.
-Muhammed,'diye cevap verildi.
-Ona, buraya gelme daveti gönderildi mi, denildi.
-Evet, diye cevap verildi.
-Hoş geldi, ne güzel bir misafir geldi, denildi.

Bunu müteakip Harun aleyhisselâma rastladık. Kendisine selâm verdim.
-Hoşgeldin, kardeş ve Peygamber! dedi.

Sonra altıncı semaya geldik.

-Kim o? denildi.
-Cibril, diye cevap verildi.
-Yanındaki kim? diye soruldu.
-Muhammed, denildi. .
-Ona buraya gelme daveti gönderildi mi? diye soruldu.
-Evet, denildi.
- Hoş geldi, ne güzel bir misafir geldi! denildi.

Bunu takiben Musa aleyhisselâma rastladım ve selâm verdim.
-Hoş geldin, kardeş ve Peygamber! dedi.
Kendisinden ayrılınca ağlamaya başladı.
Hazreti Allah tarafından kendisine:
-Niye ağlıyorsun? diye soruldu.
Musa aleyhisselâm:
-Ey Rabbim, benden sonra Peygamber olan bu gencin ümmetinden cennete benim ümmetimden daha çok insanlar girecektir, bunun için ağlıyorum, dedi.

Sonra yedinci semaya geldik.

-Kim o? denildi.
-Cibril, diye cevap verildi.
-Yanındaki kim? diye soruldu.
-Muhammed, diye cevap verildi.
-Ona, buraya gelme daveti gönderildi mi? Hoş geldi, ne güzel misafir geldi! denildi.

Bunu takiben ibrahim aleyhisselâma rastladım. Selâm verdim.
-Hoş geldin oğul ve Peygamber! dedi.

Hemen bana Beytü'l Mâmur gösterildi. Cibril'e sordum. O da:
-Bu, Beytü'l Mâmur'dur. Her gün yetmiş bin melek orada namaz kılar ve çıkarlar. Çıkanlar da bir daha artık oraya dönmezler, dedi.

Bana Sidretü'l Müntehâ ağacı da gösterildi. Bir de baktım ki, bu ağacın meyveleri meşhur Hacer beldesinin büyük destileri, yaprakları da fillerin kulakları büyüklüğünde idi. Altından dört nehir akıyordu. Bunların ikisi bâtın, ikisi zahir idi. Cibril'e bu nehirleri sordum. O da:
-Bâtın, yani içe ait iki nehir cennette, zahir yani dışa ait iki nehir de Nil ile Fırat'tır, dedi.

Sonra o kadar yükseğe çıkarıldım ki orada mukadderatı yazan kalemlerin sesini işitir oldum.

Sonra üzerime elli vakit namaz farz kılındı. Döndüm. Musa aleyhisselâma gelince, bana:
-Ne oldu? diye sordu.
-Üzerime elli vakit namaz farz kılındı, dedim.
Musa aleyhisselâm:
-Ben insanları senden daha iyi bilirim, israil Oğulları ile çok uğraştım. Senin ümmetinin bu elli vakit namaza gücü yetmez. Rabbine dön ve bu namazları azaltmasını niyaz et! dedi.
Döndüm. Niyazda bulundum. Allahü Teâlâ bunları kırka indirdi. Sonra yine Musa aleyhisselâma geldim. Aynı şeyi söyledi. Döndüm. Allahü Teâlâ namazları otuza indirdi. Yine aynı şey tekrarlandı. Döndüm, Allahü Teâlâ namazları yirmiye indirdi. Yine aynı şey oldu. Döndüm, Allahü Teâlâ namazları ona indirdi. Yine Musa aleyhisselâma geldim, aynı şeyi söyledi. Döndüm, Allahü Teâlâ namazları beş vakte indirdi. Yine Musa aleyhisselâma geldim.
-Ne yaptın? dedi.
-Allah namaz vakitlerini beş vakte indirdi, dedim. Musa aleyhisselâm yine gidip, daha da indirmesi için Allah'a niyaz etmemi söyledi ise de ben:
-Hayır, razı oldum, dedim.
Bunun üzerine Allah tarafından bir nida geldi. Farzım kesinleşmiştir. Kullarıma gereken kolaylığı yaptım. Her iyi amel karşılığında da on sevab vereceğim.

Ceddin Deden

Ceddin deden, neslin baban
Hep kahraman Türk milleti
Orduların, pekçok zaman
Vermiştiler dünyaya şan.

Türk milleti, Türk milleti
Aşk ile sev milliyeti
Kahret vatan düşmanını
Çeksin o mel’un zilleti.

Genç Osman

Of of Genç Osman dediğin bir küçük uşak
Beline bağlamış ibrişim kuşak of of.

Aman Askerin içinde birinci uşak
Allah Allah deyip geçti Genç Osman of of.

Of of Genç Osman dediğin bir küçük aslan
Bağdat’ın içime girilmez yastan of of.

Aman her ana doğurmaz böyle bir aslan
Allah Allah deyip geçti Genç Osman of of.

Of of Bağdat’ın kapısını Genç Osman açtı
Düşmanın cümlesi önünden kaçtı of of.

Aman kelle koltuğunda üç gün savaştı
Allah Allah deyip geçti Genç Osman of of.

AL-DIBLOMASI AL-DAWLI
AVRUPA, 16 VE 17. ASIRLARDA OSMANLININ ADALET VE HOŞGÖRÜSÜNÜ ÖRNEK ALMAK İSTEDİ... OSMANLININ AZINLIK POLİTİKASINI BÜTÜN DÜNYA ÖRNEK ALDI

KAHİRE, 09/10(BYE)--- Tirajı ayda 25 bin olan ve Mısır'ın Kahire kentinde Arapça olarak yayımlanan siyaset ağırlıklı Al-Diblomasi Al-Dawli dergisinin Ekim 2001 tarihli sayısında, Recep Basil imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında yayımlanan inceleme yazısının çevirisi şöyledir:

-İslam Deneyiminde Azınlıklar ve Siyasi Uygulamalar -

"Osmanlı Devleti'nin Durumunu Araştırma" konulu mastır tezi, Osmanlı Devleti dahil, İslami uygulamaların tamamında ulusal yapıdaki çeşitlilik konusunda belirli bir stratejinin olduğunu, devletin gayrimüslim olan vatandaşlarını sınırları içinde güven ortamında Müslümanlarla birlikte yaşama hakkını inkar etmediğini, çoğulculuğun ve çeşitliliğin (Osmanlı) İslam devleti sosyal yapısı içinde bir parça olarak kabul edildiğini ortaya koydu.

Araştırmacı Kemal Said Habib, Kahire Üniversitesi Tarih Bölümünde sunduğu mastır tezinde, İslam devletinin tarihi boyunca etnik ve dini asimilasyon ve baskı uygulamadığını, Osmanlı Devleti'nin bu konuda büyük deneyimlerinin olduğunu ve Batı'nın toplumunu dejenere etmesine müsaade etmediğini belirtti.

Araştırmacı, Osmanlı Devleti'nin sosyal bünyesinde bulunan azınlıklarla tam bir kaynaşma sağladığını ve bu konuda üç noktaya önem verdiğine işaret etti. Bunlar şöyledir:

1- Osmanlı Devleti, yapısında bulunan çeşitli etnik ve kültür gruplarından azınlıklara ve milletlere hoşgörüyle yaklaştı, onları asimile etmek amacıyla, siyasi, sosyal ve kültürel baskı uygulamadı. Osmanlının bu hoşgörüsü ülkesinde bulunan tacirlere ve danışmanlara kadar yansıdı.

2- Dini kültür alanında hoşgörüyle yaklaşma.

Osmanlılar yabancıların hakkını vermede taraflı davranmamıştır. Zira İslam dininin kabulünden önce Türklerin hoşgörü kültürü daha sonra İslam kültürüyle bütünleşerek azınlıklara karşı devletin yaklaşımında bir formül bulunmasına katkı sağlamıştır.

3- Uluslararası Politika: İslam hoşgörüsü duygusunun yayılması Osmanlıların Doğu Avrupa'ya doğru savaşlarla açılmasına fırsat vermiştir. Zira Osmanlılar, bazı Avrupa ülkelerindeki Papalık yönetimleri gibi merkeziyetçi olmamıştır. Bunun yanında Osmanlılar fethettikleri ülkelerin halklarını Osmanlı halkının bir parçası olarak kabul etmişler, onları Müslüman vatandaşlarıyla eşit bir konuma getirmişlerdir. Küçük Asya'yı fetheden Osmanlı Ordusu, gayrimüslim olan Bulgar, Yunan, Sırp, Bizanslı, Karadağlı ve Arnavut olan milletlerinin yaşadığı Avrupa içlerine kadar ilerlemiştir. Bu milletler daha sonra Osmanlı toplumunun bir parçası haline gelmişlerdir.

Osmanlı Devleti, toplumu içinde milli oluşum sorununu, kurumları ve müesseseleriyle önlemiştir. Osmanlı Devleti gayrimüslimlerle olan ilişkilerini düzenleyen kurum oluşturmuştur.

Ayrıca Osmanlı sultanlarının gayrimüslim kadınlarla evlenmeleri gelenek halini almış olup, bu evlilikler Osmanlı kültürünün bir parçasıdır. Padişahların bazı Müslüman olmayan kadınlarla evlenmesinin siyasi nedenleri de bulunmaktadır. Bu bayanların doğurduğu çocuklar daha sonra padişah olmuşlar ve bu kadınlar, padişah anaları olarak Osmanlı Devleti'nde büyük siyasi rol oynamışlardır.

Öte yandan incelendiğinde Osmanlı Devleti kuruluşundan yıkılışına kadar gayrimüslimleri genel sosyal dokusunun bir parçası olarak kabul etme hususunda örnek alınacak bir deneyim sergilemiştir. Osmanlı belgeleri, gayrimüslimlerin herhangi bir ayrım ve baskıya uğramadan, her türlü ticari, tarım ve sanat alanlarında faaliyet gösterdiklerini mesleki birlik ve teşkilatlarda yeraldıklarını ortaya koymaktadır. Özellikle Hristiyanlar, kuyumculuk, suculuk ve terzilik konusunda mesafe katetmişlerdir. Ayrıca gayrimüslimleri takdir ve öven unvan ve lakaplar verilmiştir.

Gayri Müslimler devlette idari kesimde çalışmışlardır.

Araştırmacı, bütün bu uygulamalarıyla Osmanlı adaleti ve hoşgörüsünün kendini bütün dünyaya kabul ettirdiğini, alınması gerekli en güzel bir örnek olduğunu, çok sayıda İtalyan yazar ve düşünürün Osmanlının bu konudaki uygulamalarının Avrupa'da tatbik edilmesi ve devlet arazilerinin alım, satım ve hediye edilmesinin yasaklanması ve şahsın sadece çalışması sonucu kazandığı şeylere sahip olması yönündeki ve diğer uygulamalarından örnek alınması çağrısında bulunduklarına dikkat çekmektedir.

Araştırmacı, tezini, "Osmanlı Devleti, halkı arasında sosyal anlaşmazlıkların bulunmadığı uyguladığı adaletle mutlu bir şekilde yaşamış tek ülkedir." sözleriyle sona erdirmektedir.